پنجشنبه ۱۵ شهریور ۱۳۹۷ - ۰۰:۲۱

خاطرات یک کتابدار (۴)؛

پیرمرد و دریای یک کتاب

سعید رحیمی: «پیرمرد گفت: پسرم زندگی دانستن است. من پسری داشتم که در جنگ شهید شد؛ تا وقتی زنده بود با صدای قشنگش برایمان شاهنامه می‌خواند. دلم تنگ دانستن است.»

به گزارش پایگاه اطلاع‌رسانی نهاد کتابخانه‌های عمومی کشور، سعید رحیمی، کتابدار در یادداشتی به بیان خاطره ای از سال های فعالیت خود در کتابخانه پرداخته است. وی در این یادداشت که در روزنامه جام جم نیز منتشر شده است چنین نوشته است:

هرروز که به کتابخانه داخل پارک می‌رفتم، پیرمردی نیمکت نشین نگاهی به من می کرد و می‌گفت: «آخرش که چه؟ اصلاً فایده‌ای ندارد.» من هر موقع این جمله را می‌شنیدم فردای آن روز سعی می‌کردم در ظاهر خود تغییری ایجاد کنم اما بی‌فایده بود، بازهم با ذکر جمله همیشگی‌اش شماتتم می کرد، دیگر از آن جمله متنفر بودم، مگر چه‌کار ناشایستی کرده‌ام.

دلم تاب نیاورد و با بی‌میلی فرصت مطالعه‌ام را صرف هم‌نشینی با مرد نیمکت نشین کردم تا متوجه دلیل ناراحتی او شوم. سری تکان داد، آهی کشید و چیزی نگفت، بلند شد و به راه افتاد، اما من که بی‌تاب شنیدن پاسخ او بودم مانند سایه در پی‌اش رفتم، از محیط پارک که خارج می‌شد، گفت: «پسر جان روزی در کتابخانه بودم، تو آمدی و کتابی خواستی با این اسم: زندگی چیست؟ از آن روز چهره‌ات در ذهنم ماند و افسوس می‌خوردم که چگونه معنای زندگی را نمی‌دانی. چگونه می‌توان زندگی را از کتاب آموخت، چگونه جوانی خود و پیری من را نمی‌بینی!» شروع به توجیه کردم که پدر، یک کتاب عصاره علم یک دانشمند است، حاصل همه ذوق یک هنرمند است، ماجرای جوانی تا مرگ یک انسان است، همه تاریخ یک ملت و کشور است و می‌توان از آن چیزهای زیادی آموخت، این جمله را تکرار کرد و گفت: «آری کتاب به تو می‌آموزد اما تو در قبالش چه می‌کنی؟» دیگر حرفی نداشتم. شغلم تعلیم و تربیت نبود که چیزی را به کسی آموزش دهم.

از اقبال نامراد من پیرمرد فردا هم با همسرش به پارک آمده بود.

به‌محض آن‌که خواستم عکس‌العملی نشان دهم من را صدا زد که بیا و یک چای مهمان ما باش، با کمال میل پذیرفتم. هنوز ننشسته بودم که پرسید: «زندگی چیست؟» من پاسخی نداشتم و چیزی نگفتم. همسرش گفت: «مرد مهمانمان را اذیت نکن.» انگار او هم کمی از ماجرا خبر داشت، انسان زودرنجی هستم با کمی عصبانیت گفتم: «پدر، زندگی زیباست اگر ما انسان باشیم.» پیرمرد که متوجه عصبانیت من شده بود، گفت: پسرم زندگی دانستن است. من پسری داشتم که در جنگ شهید شد و تا وقتی‌که زنده بود با صدای قشنگی که داشت برایمان شاهنامه می‌خواند، دلم تنگ شده بود و پاپی تو می‌شدم. دلم تنگ دانستن است، سواد ندارم ولی مشتاقم چیزهایی که شما می‌خوانید را من هم بخوانم و یاد بگیرم. کتابی از تفسیر مثنوی دستم بود آن را باز کردم. بدون درنگ کتاب را خواندم و به زبان عامیانه تفسیر کردم. پیرمرد و پیرزن سراپا گوش بودند. محیط پر سروصدای پارک یک‌باره آرام شده بود حتی انگار گنجشک‌ها هم گوش می‌دادند و حرف نمی‌زدند، آن روز چندصفحه‌ای از کتاب را برایشان خواندم، وقتی خواستم به خانه بازگردم از من قول گرفتند که فردا در همان ساعت دوباره به دیدارشان بیایم. فردای آن روز که موعد دیدار ما بود، فرارسید، ناچار شدم مادرم را به بیمارستان ببرم، دلیل موجهی بود، اما راضی نمی‌شدم و دلم آرام نبود، چون به یک مادر دیگر هم قول داده بودم. با دوستم تماس گرفتم و جای خودم او را به پارک و به نشانی آن نیمکت فرستادم. شب وقتی دوستم را دیدم خوشحال و پرانرژی گفت که برایم جالب بود که اصلاً برایشان مهم نبود که چه کتابی خوانده شود و جالب‌تر این‌که سراپا گوش بودند و از کتابی که دیروز برایشان خوانده بودی سؤال می‌پرسیدند. امروز نزدیک به چند ماه است که در هفته چندساعتی را با نسل قدیم می‌گذرانم و اکنون حدود هشت نفر از عزیزان سالمند به کتاب خواندن ما گوش می‌دهند و ما هم سه نفر شده‌ایم و تصمیم گرفته‌ایم که زحمات یک کتاب را تا حد توان جبران کنیم.

ما از آن پدر ارزشمند شهید آموختیم، اگر یاد می‌گیریم باید در قبالش آموزش دهیم.

ارسال نظر

    • نظرات حاوی توهین و هرگونه نسبت ناروا به اشخاص حقیقی و حقوقی منتشر نمی‌شود.
    • نظراتی که غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نمی‌شود.
شما در حال ارسال پاسخ به نظر « » می‌باشید.
3 + 7 =